Sama. Przerażona. Zagubiona.

Pośrodku światów...

Stoi sama...

Zagubiona...

Przerażona...

Ze zwieszoną głową...

...

Doprawdy... Nie wiem co się ze mną dzieje...
Czuję jakbym nie była sobą. Jakbym to nie ja teraz pisała to, co tu piszę.
Brakuje mi motywacji do wszystkiego. Najprostsze życiowe czynności, obowiązki wykonuję z wielkim trudem. Nie wiem czy to taki leń, czy depresja. Uzależnienie od komputera czy jeszcze coś innego. Najprostsze czynności wykonuję przez kilka godzin. Olewam szkołę. Nie wykonuję obowiązków domowych. Do tego ciągle chodzę rozdrażniona. A na dodatek teraz ojciec mnie wkurzył.
Nie panuję nad sobą...
Straciłam rachubę czasu. Nie orientuję się, gdzie jestem i co robię.
Nauczyciele mi powtarzają, że jestem ambitna, ale strasznie leniwa.
Kurde! Czy oni wiedzą, że mi tym nie pomagają!
Niech mi powiedzą, że ich zawiodłam, że nie można na mnie polegać! A nie, że jestem w porządku, tylko trochę za leniwa!
W cholerę z takim tekstem.
Ja potrzebuję porządnego kopniaka w tyłek, żeby się raz i na długo wziąć za siebie. A nie takie głaskanie po główce.
Sama sobie nie radzę. Jak mi Bóg świadkiem. Nie wiem, co robić? Jak się pozbierać? Od czego zacząć?
Ilekroć czuję, że mogę wszystko, po paru chwilach wszystko... znika...
I znowu nic nie mogę.

Czy jednostki słabe psychicznie są z góry skazane na przegraną?
Dlaczego nikt nie widzi, że słabi ludzie - że ja potrzebuję kogoś, kto będzie dyskretnie stał nade mną i pilnował, żeby się nie zatracić... nie zapomnieć kim się jest i po co się żyje... Ktoś, kto zapewni nas, że jesteśmy wartościową osobą, a w razie potrzeby przemówi ostrymi słowami do rozsądku.

Nie wiem, może jestem jakaś nienormalna i uwielbiam zatracać się we własnych słabościach, by potem ludzie szczerze mi wygarnęli, że ich zawiodłam?
Może zwyczajnie lubię czuć ten ból psychiczny, który teraz odczuwam...

A może nie umiem żyć tak, żeby tego uniknąć?
Nie wiem...

_____




Oryginalnie post został opublikowany na moim uprzednim blogu pod adresem
http://lost-in-dark.blog.onet.pl