Kilka błahostek z życia

       Sporo czasu mnie tu nie było. Mogę powiedzieć, że znowu, ale cóż, taka już jestem. Zbieram się do napisania tej notki od czwartku i ilekroć już wiem, co chcę napisać i jak, ktoś mi przerywa. Dlatego też postanowiłam, że pierwsza notka po tej nieobecności będzie takim "skrótem wydarzeń".

No dobrze, w takim razie może zacznę od "początku".
       Dlaczego mnie nie było?
Byłam nieobecna w blogosferze, bowiem chwilowo mnie zmęczyła, przechodziłam ponowne przesycenie tym światkiem i potrzebowałam przerwy od ciągłego siedzenia na blogach poszczególnych osób i swoim. Zaufajcie mi, każdy (albo przynajmniej spora większość) kto bloguje nieco dłużej w końcu dochodzi do tego, że ma dość blogowania i potrzebuje krótszej bądź dłuższej przerwy, nawet jeśli kocha pisać bloga z całego serca.       W porządku, wiecie już czemu mnie nie było, ale czy to znaczy, że w moim życiu przez ubiegłe trzy miesiące nie wydarzyło się nic godnego uwagi?
       Otóż nie. Pomimo mojego wcześniejszego przekonania (i prawdopodobnie przekonania każdej zdołowanej osoby) moje życie nie jest jednostajnie nudne. Owszem, zdarzają się dni bardziej monotonne, ale to nie znaczy, że nie wydarza się nic. Bowiem jest zupełnie odwrotnie. A nawet jeśli nie zdarza się coś wielkiego, niezapomnianego, to można zawsze zapamiętywać błahostki, dzięki którym każdy dzień jest unikalny, przyjemniejszy.       W takim razie, co takiego zdarzyło się w moim życiu przez minione trzy miesiące?
Faktem jest, że nie wszystko potoczyło się tak, jak bym tego chciała, niektórych planów na wakacje wcale nie zrealizowałam, ale to były dobre miesiące.
       Otóż, odnośnie konkretów.
       Dostałam się na studia dzienne na wydział filologii klasycznej. Z początku nie byłam zachwycona tą wiadomością, gdyż nie jest to kierunek, który sobie wymarzyłam. Niestety na japonistykę w Krakowie nie stać mnie, na studia prywatne także, ale po pewnych przemyśleniach doszłam do wniosku, że jednak filologia klasyczna będzie czymś innym niż oklepany angielski (gdzie nawiasem mówiąc brakło mi 20 punktów), którego studiowanie i zagłębianie się w struktury gramatyczne mnie odpycha i nudzi zarazem.
       Także od nadchodzącego poniedziałku będę już pełnoprawną studentką filologii klasycznej i przyznam, że podchodzę do tego całkiem optymistycznie (nawet bardziej niż do myśli, że mogłabym studiować kulturę i literaturę obszaru anglojęzycznego), choć jest lekki posmak żalu, że to nie japonistyka.       Druga nowość, jaka zawitała w moim życiu w ostatnich miesiącach, to regularny sport, a dokładniej mówiąc brazylijska sztuka walki - capoeira.
       Od sierpnia miałam okazję zasmakować, co to takiego i powiem szczerze, że bardzo mi się spodobało. Niestety bezpłatny sierpień się skończył, wrzesień za który zapłaciłam także już minął, a na październik nie starczy funduszy. Bo oczywiście taka przyjemność kosztuje, jak wszystko w dzisiejszym świecie.
        A jeśli chodzi o pytanie, dlaczego zdecydowałam się na capoeirę. Cóż, przypadek. Koleżanka mnie "zaciągnęła" i tak jakoś samo poszło.
        Wiem natomiast na pewno, że od dawna już chciałam spróbować tego owocu - sztuk walki. Nie interesowało mnie, co to będzie, liczyło się by było egzotyczne, absorbujące, wymagające i prawdziwe. I być może to, co teraz napiszę zabrzmi dziwnie, ale tego mi było trzeba - regularnego, męczącego treningu. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak wiele dały mi zaledwie dwa miesiące treningu. A pomimo lejącego się strumieniami potu, zmęczenia i z początku bolących mięśni czułam zadowolenie i spełnienie. Poprawiło się moje ogólne samopoczucie i już nie umieram wchodząc po schodach na dziesiąte piętro, kiedy winda się zepsuje. Do tego muszę wspomnieć, że jest to naprawdę świetny sposób na wyładowanie złości, a ja dodam od siebie, że nareszcie zyskałam ogólną kontrolę nad własnym ciałem.
Tak! Już nie potykam się o własne nogi, kiedy tańczę sobie wieczorami w moim ciasnym pokoju! xD       Kolejna rzecz jest pośrednim wynikiem uprawiania capoeiry przez ostatnie dwa miesiące. Poprawa nastroju i ogólnego samopoczucia zaowocowała częstszymi przypływami inspiracji. Napiszę tu o tym prawdopodobnie po raz pierwszy, bowiem nie przypominam sobie bym wspominała na blogu kiedykolwiek o moim skromnym, bezimiennym projekcie opowiadania, które może okazać się wielotomową powieścią fantastyczną. W każdym razie mój mały projekt także przechodzi "trzeci renesans", który potrwa jeszcze jakąś chwilę, a cała ta rewolucja zaczęła się jakoś pod koniec sierpnia. Ale dość o tym, nie chcę nic zdradzać, żeby nie zapeszać.       Owszem, może przez ostatnie miesiące mnie tu nie było, chociaż nie wyjechałam na wakacje, ale moje życie brnie naprzód. Pomimo tego, że siedziałam w domu zdarzyło się sporo miłych chwil, wiele prywatnych, przyjemnych wspomnień, o których nie będę pisać. Jedynym zmartwieniem, które towarzyszyło mi przez ten cały czas były, są i będą pieniądze, a konkretnie ich brak w domowej kasie.

       Wybaczcie mi. To miał być tylko skrót tego, co wydarzyło się w ostatnim czasie, a tymczasem wyszedł post na ponad jedną stronę A4 w Wordzie. Chyba nigdy nie nauczę się pisać krótko i zwięźle. :|