Technicznie napastowana

        Dzisiejszy dzień muszę zaliczyć do udanych, pomimo lekkiego poirytowania, jakie mnie męczyło przez sporą jego część. Choć przyznam, że owa irytująca sytuacja "zainspirowała" mnie do napisania tej oto notki.
        Przypuszczam, że większość ludzi przynajmniej spotkała się w swoim życiu z takim pojęciem jak "przestrzeń osobista". Teoretycznie jest to jedno z pojęć psychologicznych, jednakże jest ono dość często spotykane. Zaś w życiu codziennym jest z nami obecne bez przerwy.
       Jeśli ktoś jeszcze nie wie, czym owa "przestrzeń osobista" jest, to powiem tylko krótko, iż jest to niewidzialna strefa wokół nas, wyczuwamy ją instynktownie, a określa ona naszą tolerancję względem odległości przebywania w otoczeniu innych osób. Jak ktoś naprawdę nie ma pojęcia o czym jest mowa, to niech sobie wyszuka, a wujek Google z chęcią pomoże.
       Dlaczego o tym piszę? Ponieważ ta irytująca sytuacja z dzisiaj bezapelacyjnie wiąże się ze strefą osobistą.
       Jak to w poniedziałki w nowym semestrze zaczynam zajęcia późno, bo o godzinie 15.00. Dlatego też spokojnie, nie śpiesząc się poszłam na autobus, który o godzinie drugiej po południu już nie jest tak bardzo wypakowany ludźmi, jak w godzinach rannych, a śmiem nawet twierdzić, że często jedzie prawie pusty. Dzisiaj było podobnie. W całym autobusie było może jakieś trzynaście osób, zaś miejsc siedzących trzydzieści dwa. Wszystko pięknie i uroczo, gdyby nie to, że akurat do mnie musiał dosiąść się nieciekawy współpasażer. Ja naprawdę rozumiem, że w autobusach jedzie się czasem w takim ścisku jak sardynki w puszce. Bez problemu pojmuję, iż w środkach komunikacji miejskiej nasza przestrzeń będzie naruszana wbrew naszej woli i nie możemy z tym wiele zrobić. Rozumiem też, że ten mężczyzna miał prawo usiąść, gdzie mu się rzewnie podobało, nawet jeśli ponad połowa miejsc była wolna! Pojmuję też, że ludzie mogą mieć większy lub mniejszy zasięg przestrzeni osobistej. Zdaję też sobie sprawę, że sama mam dość wąską sferę osobistą, bowiem zazwyczaj przysuwam się do rozmówcy, który, co rusz się odsuwa. Ale na litość Boską! Nie dość, że ów Pan się przysiadł, to nie był w pełni trzeźwy ani czysty, ani nawet przystojny. Potem zaczął zadawać jakieś pytania, dokąd ów autobus jedzie i inne, a wszystko średnio zrozumiałym głosem. Ja rozumiem, że można się nachylić żeby zapytać i usłyszeć odpowiedź w autobusie, ale... raczej nie robi się tego cały czas, tak, że rozmówca jest w stanie czuć... niezbyt świeży oddech. A jakby tego było mało przez większość drogi do sąsiedniego miasta (czyli jakieś dwadzieścia minut) gapił się na mnie jakbym miała poroże! 

       Tak, tak. Wiem, o co mogło mu chodzić, ale ja czułam się NAPASTOWANA! Już nawet planowałam, co mu powiem jeśli jeszcze raz się nade mną nachyli i zacznie coś bełkotać koło ucha. Na szczęście nim to nastąpiło, autobus dotarł na mój przystanek, a ów delikwent bez sprzeciwu wypuścił mnie z miejsca siedzącego pod oknem.
        Nie ma to jak wycieczki komunikacją miejską. Zawsze można oczekiwać nieoczekiwanego.

        A teraz pokrótce z innej beczki. Zmieniłam adres bloga. W końcu, zdecydowałam się. Już od dłuższego czasu mi to chodziło po głowie. Chciałam coś prostego, po polsku, acz bez polskich znaków, a zarazem coś, co wpadałoby w pamięć i miało w sobie nutę... czegoś xD
        I tak oto od dziś jestem już Szeptem Deszczu. I mam nadzieję, że nigdy więcej nie wpadnę na pomysł zmiany adresu... Jeny, ile z tym jest roboty, ale chyba wszystko działa (zerka badawczo na linki). Tak, chyba już wszystko działa.


To teraz mogę wrócić do zaliczania egzaminów...