To ósmego jest jakieś święto?

Czyli, jak umknęło mi, co obchodzimy ósmego marca.

       Wstałam sobie dzisiaj normalnie, rano. Jak to ja, zwlekałam się z łóżka ponad dziesięć minut, rozglądając się przy okazji po pokoju. Tak sobie patrzę i... o!, czekolada na biurku. No, okej. Czekolada jak czekolada, ta była mleczna i markowa. I zaczynam zachodzić w głowę, co ona tutaj robi?

       Ani to moje urodziny, do imienin jeszcze prawie dwa tygodnie. Żadne istotne wydarzenie nie przychodziło mi do głowy. Ani nikt nie był mi nic winny (no może z wyjątkiem przyjaciółki, która wisi mi dwa piwa), ani nie przypominam sobie, żeby ktoś musiał mnie przepraszać, więc... zignorowałam ją i schowałam do lodówki. Wyjaśni się potem...

       I tak sobie minęło troszkę czasu, aż Siostra wróciła ze szkoły, a Mama z urzędu. One dopiero uzmysłowiły mi, że to Ojciec zostawił czekoladę u mnie w pokoju...

       "No, okej, ale po co...?" - zapytałam (czyżby znowu chciał się przymilić starszej córce?), a One dopiero wtedy dały mi jasno do zrozumienia, że chyba zerwałam się z jakiegoś krzaka, bo dzisiaj jest Dzień Kobiet.

       Próbowałam nie dać po sobie poznać zażenowania, jakie mnie ogarnęło. Na śmierć, zapomniałam! Ostatnio w ogóle nie nadążam za lokalnymi dniami świątecznymi. A czekolada, cóż, miło z Jego strony, choć i tak pewnie sam ją zje :P

       Póki jeszcze czas, chciałabym więc złożyć życzenia Wszystkim Kobietom - i tym małym i dużym. I niech Wasi Panowie Was rozpieszczają :)