Odnowa biologiczna starego kaloryfera i potyczka z HTMLem

Moja Mama stwierdziła, że czas najwyższy dokończyć remont - przynajmniej na tyle, na ile się da, a nie na ile się chce. Bo od siedmiu lat nikomu - ze wskazaniem na mojego Ojca - się go dokańczać nie chciało. 

Nie ma sprawy, myślę sobie, w końcu ja malować zawsze lubiłam, a przenoszenie mebli, zapach farby czy kleju, pył, kurz i ogólny bałagan mi nie straszne, zaś mieszkaniu przyda się małe odświeżenie. Nie lubię tylko hałasu jaki towarzyszy wierceniu, szlifowaniu, przycinaniu i tym podobnym - ale hałas można wytłumić, zagłuszyć parą słuchawek na uszach.

I tak od trzech dni w całym mieszkaniu unosi się intensywny zapach farby. Nie, to nie śmierdzi - przynajmniej nie dla mnie. Ja lubię ten zapach świeżo malowanych powierzchni. I tak wczoraj przyszła kolej na drobne odświeżenie starego kaloryfera w moim pokoju - jako że na nowy nas nie stać, a żeberka (niegdyś białe) zaszły rdzawym odcieniem, stanęło na odmalowaniu.

Ja uradowana, że będę mogła sobie pomazać pędzlem, Mama ucieszona, bo ktoś ją wyręczy, a Ojciec - On udawał "inżyniera" i sypał wskazówkami jak malować, które nie wniosły nic nowego do mojej wiedzy o malowaniu, no ale Inżynier musiał nadzorować.

No okej, przyznaję, że farba była nie tylko na kaloryferze i rurkach. Po malowaniu miałam posrebrzane paznokcie, palce, dłonie... nawet gdzieś dotknęłam się łokciem, ale strat materialnych innych niż ubrudzone w farbie, stare spodnie dresowe nie odnotowano.

Teraz w pokoju mam siwo-srebrny kaloryfer starego typu (oraz rury w tym samym kolorze biegnące od i do niego przez połowę ściany). Wygląda całkiem dobrze. Efekt jest może nietypowy, jak na żeński pokój, ale z pewnością kontrast pomiędzy (nijaką) białą ścianą i siwo-srebrnym kaloryferem jest interesujący. Muszę przyznać, jest inaczej, ale dobrze i podoba mi się.

Przeniosłam już wszystko, co mogłam przenieść ze starego bloga. Myślałam jak powinno to wszystko wyglądać tutaj i tak bez pomysłu przeglądałam różne opcje. Zajrzałam nawet w kod HTML szablonu, zmieniając drobne opcje, nie żebym go w całości rozumiała...

Kurcze, to takie... niefajne uczucie. Z blogiem Onetu mogłam zrobić co tylko przyszło mi do głowy. Nawet jeśli moje szablony zwykle były klasyczne, bez komplikacji wiedziałam jak ustawić wszystko do kupy, znałam prawie wszystkie sztuczki kryjące się za niestandardowymi layoutami stron... Ale w zderzeniu z HTMLem jestem prawie bezradna... Wiem, mogłabym wybrać jeden z proponowanych szablonów w kreatorze i dopasować te opcje, na które pozwala mi Kreator Szablonów Bloggera, a do reszty (której bez ingerencji w kod HTML zmienić nie mogę) przywyknąć. Albo mogłabym poszukać gotowego szablonu w sieci. Mogłabym. Ale nie chcę. Nigdy nie korzystałam z gotowych szablonów. Nie lubię tego, to zupełnie jakbym miała okraść kogoś z jego pracy. Albo nosić cudzą bieliznę... Nie.

To jest... dziwne, głupie, żenujące, irytujące. Ale inaczej nie potrafię.

Dlatego będę musiała poszukać jakiegoś kursu HTMLa dla opornie leniwych internautów. No chyba, że ktoś jest skrytym geniuszem HTMLa i udzieli kilku darmowych wskazówek... lekcji. 

Nie? No, ja też tak myślałam, ale gdyby ktoś spotkał się z jakimś sensownym poradnikiem HTMLa, to chętnie go sprawdzę :)