Moja czapka

       Prawie cały miniony tydzień przespałam pod ciepłą kołdrą bądź kocem, naćpana Polopiryną S. We wtorek olśniło mnie, że to jednak nie jest zwykłe przeziębienie... Nie zwykłe, bo konkretne - zatoki nosowo-czołowe. Miałam z tym problemy jakieś ładne trzynaście lat temu i bach!, przypomniało o sobie.

       Właściwie to niewiele pamiętam z objawów przeziębienia zatok z okresu kiedy miałam te siedem czy osiem lat. Kojarzę jedynie, że sporo jeździłam po lekarzach, bardzo często miałam zatkane uszy i bolały mnie okolice skroni, nosiłam czapkę oraz jak to jeździłam na "naświetlania" lampami. (Mama mówi, że to były soluksy - sprawdziłam, faktycznie jest coś takiego jak "lampa soluks", ma zastosowanie w kosmetyce i medycynie i w sumie wygląda jak te zabawne lampy, które odwiedzałam raz albo dwa razy w tygodniu.)

       Niestety, przy problemach z zatokami - oraz w celu zapobiegania ich nawrotom - dobrze stosować pewne środki, utrzymać ciepło. To zdanie jakoś dziwnie brzmi... 

       W każdym razie chodzi o to, by nie chodzić z "gołą głową", bo to przez nią z organizmu ucieka najwięcej ciepła. Jak wiadomo, w tym celu wykorzystuje się czapkę. Obecnie to nie jest wielki problem. Czapek jest całe mnóstwo, a i nawet są one modne, choć ciągle, noszenie takiej w dni pozornie ciepłe może wydawać się dziwactwem, zupełnie jak w ubiegły weekend, kiedy u mnie w mieście temperatura sięgnęła ponad dwudziestu dwóch kresek.

       Doskonale pamiętam jak dzieci śmiały się ze mnie, kiedy wiosną ciągle chodziłam w czapce. Właściwie to śmiały się nawet zimą i jesienią. Nie wiem, co tak niezwykłego mogło być w fakcie, iż chodziłam sobie w wełnianej czapeczce. Dla mnie było to dość oczywiste - byłam grzeczną dziewczynką, a Mama dobrze mi wyjaśniła dlaczego muszę chodzić z nakrytą głową, a mnie w zupełności wystarczyło tłumaczenie Rodzicielki. Nie powiem, że mnie nie kusiło żeby zrzucić czapę i jak wszyscy chodzić z gołą głowiną. Często nawet było mi przykro, że ja nie mogę tak jak inni, bez czapki. Z czasem jednak przywykłam do tego wszystkiego. Przyzwyczaiłam się do dziwnych spojrzeń i polubiłam swoją czapkę. W gimnazjum już nawet nie pamiętam czy ktokolwiek się z tego śmiał, wiem, że padały pytania, dlaczego nosisz czapkę?, ale ucinałam to krótkim wyjaśnieniem i robiłam swoje... zawsze. A potem czapki stały się modne, jak na ironię...

       Mam moją małą kolekcję ciepłych nakryć głowy. Nie powiem, bo czasem zdarza mi się, że chodzę bez czapki, ale jakoś tak mi zostało, że zwykle w chłodniejsze dni uwzględniam ją w swoim ubiorze.

       Weekend zszedł mi szybko, ale byłam padnięta. Zajęcia od rana do wieczora to jednak męcząca sprawa, z drugiej strony jednak wolę zaoczne od dziennych ;P 

       Czuję się już znacznie lepiej, choć ciągle boli mnie głowa, no i muszę chodzić w czapce, nie żeby mi to robiło jakąś wielką różnicę ;P A dzisiaj inhalacja i śmigamy, cały tydzień przed nami :)